Basisinkomen en Burn-out

Gisteren keek ik naar het programma Tegenlicht. Daarin pleitte historicus Rutger Bregman voor het Basisinkomen. Hij heeft daar heel veel argumenten voor en voorbeelden van en het was heel interessant om te horen hoe hij er over denkt. Mocht je er meer over willen weten, dan kun je zijn boek lezen.  Een boek dat in veel landen wordt gelezen en besproken omdat er echt zinnige dingen in staan en het de oplossing zou kunnen zijn voor een aantal internationale problemen.

Wat mij natuurlijk intrigeerde was dat hij aan gaf dat burn-out niet meer zou bestaan als we allemaal over zouden gaan op het basisinkomen. Iets om over na te denken!

Zijn redenen: je hoeft je, door een basisinkomen niet meer naar een baan te slepen waarmee je wel inkomen genereert maar waar je het niet naar je zin hebt. Je kunt dan iets gaan doen wat je echt leuk vindt. En dat kan ook in een ander deel van het land zijn en voor zelf te bepalen uren in plaats van fulltime.  Dat klinkt allemaal makkelijk, is het dat ook?

Ik denk van niet al klinkt het wel heel mooi en zeer aantrekkelijk.  Op het moment dat je kunt gaan doen wat je zelf wilt, leg je jezelf toch weer regels op waar je aan moet voldoen. Kun je toch weer de lat te hoog leggen omdat dit nu eenmaal in jouw karakter zit. Kun je toch weer vast komen te zitten in een stramien waar je niet makkelijk uit komt.  Een burn-out ligt niet alleen aan het werk. Dat ligt aan het werk, privé, problemen, eigen karaktertrekken, noem maar op. Nooit één ding, altijd een samenspel tussen diverse dingen in jouw leven.

Stel nou dat het door gaat, dat basisinkomen. Het zou de zorgen weg kunnen nemen hoe je in jouw onderhoud moet voorzien. En dan, wat ga je dan doen? Ga je dan werken omdat je dat nou eenmaal leuk vindt? Of ga je dan alleen nog maar dingen doen die je leuk vindt maar waar je geen geld mee verdient? Ga je fulltime werken of parttime? Je moet en kunt ineens je hele leven weer opnieuw indelen. Wat ga je dan doen? Deze keuzestress kan net zo heftig zijn en tot een burn-out leiden, dus ik denk helaas niet dat we er zomaar zijn met het instellen van een basisinkomen. Het is wel een mooi principe, omdat dit uit gaat van vertrouwen, terwijl het huidige systeem vooral geënt is op wantrouwen, controle.  Ik ben benieuwd waar deze discussie heen gaat.

Los hiervan is het goed om te kunnen herkennen hoeveel stress iemand heeft en wanneer die stress ziekmakend kan zijn. Daarvoor zijn twaalf stappen in stress tot burn-out te noemen. En die stappen zijn belangrijk om te herkennen zodat jij tijdig jezelf of een collega kunt aansporen om hulp te zoeken om met die stress om te gaan, voordat je ziek thuis komt te zitten omdat het je te veel is geworden.

Daarmee voorkomen we veel eerder een burn-out en kunnen we onszelf of een collega helpen om de stress te erkennen en er dan wat aan te doen.  Het is fijn als een collega je even apart neemt om je te vertellen dat je zo niet verder moet gaan en echt nu hulp moet inschakelen. Dat betekent dat die collega je ziet, erkent wat het met je doet en hart voor je heeft door je te helpen dit aan te pakken. Hoe moeilijk het ook is, hoe sterk je ook wilt zijn, we hebben allemaal zo iemand nodig in de buurt die dat voor je wil doen.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *