Al jaren ben ik stress counsellor en coach. Heel goed weet ik hoe stress en een burn-out kunnen ontstaan. Ik heb er tenslotte voor doorgeleerd. Dat dit geen garantie is dat ik zelf stressvrij kon blijven, weet ik ondertussen ook. 

Toen daar dan, na een hele zware periode, de diagnose was, schaamde ik me heel erg. Ik voelde me schuldig en vooral dom dat het mij overkwam. Ik, met al mijn kennis, hoe kon ik in hetzelfde gat vallen? Ja dus. Ik had steeds weer dingen op mijn schouders genomen. Terugdenkend was dat toen al zeker 10 jaar zo. Er waren ook leuke periodes tussen, waardoor ik me niet realiseerde dat ik toch in een burn-out terecht kon komen.

Ik was leeg, volkomen leeg. Ik kon niet eens meer bedenken wat bepaalde woorden betekenden, terwijl ik die anders dagelijks (en in de goede context ook nog J) gebruikte. De herstelperiode verliep niet simpel. Ik volgde bij een psychologe een vaststaand traject. Een traject dat niet met me besproken was en dat niet op maat was maar wel 15 weken duurde toen de wachttijd eenmaal voorbij was. Achteraf realiseerde ik me dat ik mijn hulp niet uit de juiste hoek had gekregen. Ik was wel voldoende hersteld om te kunnen werken, maar gezond was ik echt nog niet. Dit kwam doordat er maar aandacht was geweest voor een deel van mij. 

Voor een andere deel ben ik zelf gaan zoeken. Waar liep ik nog tegenaan? Waar wilde ik hulp bij hebben? En ik kwam terecht bij iemand die me wel begreep. Dat resulteerde er in dat ik nu kan omgaan met het hoogsensitieve stuk in mij. En het hoogbegaafde deel heb ik zelf leren kennen, herkennen en ontwikkelen. Dat hoogbegaafde deel van mij heb ik nooit durven benoemen, je bent zo snel een uitslover. En om nou te zeggen dat ik mijn brein op de goede manier gebruikt heb de afgelopen… nou, 35 jaar, nee. Het zat me teveel in de weg. 

Ik liep onder andere tegen de volgende dingen aan: werken in een kantoortuin, zo vermoeiend. Werken op een plek waar de sfeer niet goed was, dat hakte er heel erg in en vrat mijn energie. Contact hebben met mensen die aldoor maar vragen en niet geven, het zoog me leeg.  Werken op een plek waar ik al aan stap tien dacht terwijl de rest bij stap 1,2 3 of 4 was.. Ik snapte niet dat ik niet begrepen werd. En wat ik zei, waar ik mijn mening gaf of dingen aangaf, werd het niet opgepakt of begrepen. Zei ik het niet goed? Gaf ik geen duidelijke signalen af? Het was mij niet duidelijk.  Heel frustrerend was dat. 

Een opleiding doen was heerlijk, examen doen was een crime. Dat wat ik geleerd had kwam niet overeen met wat gevraagd werd en hoe leerde ik nou wat er mogelijk gevraagd werd? En was wat er gevraagd was nou echt zo belangrijk voor het kunnen werken met het geleerde later? Niet dat dit uitmaakte, want de examenvragen werden er niet anders van, maar ja, zo denk ik nu een maal en dat zat me dus dwars. Het was gemakkelijker geweest om me te voegen naar de “regels” maar dat zit niet zo in mij. Ik maak het mezelf graag moeilijk J

Inmiddels heb ik geleerd hoe het werkt, in mij, met mij en met anderen. En dat geeft rust. En het gaf tijd om nog weer een ander stuk van mijzelf te ontdekken. Een stuk dat ik kwijt was en erg miste.

Mijn intuïtieve deel. Gelukkig kon ik daar ook mee geholpen worden waardoor ik het heb leren ontwikkelen. Die intuïtie gebruik ik nu onder andere met behulp van tekenen of schilderen. Aan de hand van het maken van een intuïtieve tekening kan ik tegenwoordig al veel over iemand vertellen. En ondertussen heb ik daar al mooie coaching sessies mee gevuld waarin we snel bij de belangrijke punten kwamen. 

Het is een fantastisch hulpmiddel om snel to-the-point te kunnen komen. Je ziet snel waar de schoen wringt. Dat maakt het coachtraject sneller, verdiepender en waardevoller voor de coachee, merk ik. 

Wat een mooi cadeau heeft die burn-out mij uiteindelijk opgeleverd (en wat verklaarde ik iedereen voor gek die dat voorspelde toen ik nog diep in de stress zat). 

Al deze ervaring zet ik, naast mijn professionele kennis, in voor mijn coachees. Zodat zij een traject krijgen dat ze verdienen: aandacht voor de gehele persoon. Herstel op alle fronten. 

Ik gunde het mezelf en gun dit iedereen.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *