Hoe hoog ligt jouw lat?

Deze marketingslogan van een bekende opleider dwaalt deze dagen door mijn hoofd. Want hoe hoog leg ik de lat zelf? En wat doet dat met me? Ik zag op social media een discussie over hoe je bereikbare doelen moet formuleren voor dit nieuwe jaar.  En wanneer is een doel bereikbaar? Is het dan ook goed als je het bereikt hebt?  Formuleer je dan een vervolgdoel dat hoger ligt, verder weg is? Of ga je over op iets anders, een nieuw doel? Sommigen hadden spijt dat ze een doel niet hoger gelegd hadden. Of juist spijt dat ze het doel zo geformuleerd hadden dat het eigenlijk onbereikbaar was en zou blijven. Kun je dat doel niet herformuleren? Wat doet dat met je? Of was dit het verkeerde doel om na te streven?

In onze huidige samenleving begint het bereiken van doelen al vroeg. Het eerste lachje, het eerste tandje, eerste tekening, rapport (met liefst alleen maar mooie positieve dingen er op); je kent het vast wel. Is het eerst voor de persoon zelf nog een doel dat niet bewust bedacht is (zoals dat eerste lachje), al gauw wordt dat anders.  

Als kind ga je sporten (tenminste, dat hoop ik echt) en je merkt dat het alleen maar goed is als je als kind in een eerste elftal komt of bovenaan de lijst. Is dat iets dat je zelf als kind wilt? Of is dat iets dat je door je ouders – maatschappij wordt aangedragen?

De wedijver van ouders is iets dat ik daarin altijd bijna begluurd heb, blij dat ik niet de coach was, de leerkracht, de pianoleraar die er mee te maken kreeg. Want het kind was vooral bezig met: “vind ik het leuk? Dan steek ik er energie in”. Ouders daarentegen zien het als een soort wedloop. En niet alleen op sportgebied. Ook op school, kinderfeestjes, traktaties, kleding, materiële zaken. Ergens in de afgelopen 30 jaar is die wedloop bijzondere vormen aan gaan nemen.

Wat leert een kind daar van? Dat het altijd de beste moet zijn, omdat het anders teleurstelt. Dat het altijd op de hoogte moet zijn van de laatste trends, de laatste informatie, het best moet verdienen, de leukste baan/auto/huis moet hebben en ga zo maar door. Die maatstaf zal het kind, met de paplepel ingegoten, zelf ook hanteren. Voor zichzelf en voor zijn/haar nageslacht. Dat het altijd moet blijven streven naar het hoogste, haalbaar of niet. En altijd weet dat er mensen zijn die er over oordelen, veroordelen.  Die vinden dat het beter, sneller had gekund of dat je het totaal anders had moeten aanpakken.

Werken doen we tegenwoordig vaak in kantoortuinen, waar altijd drukte is en afleiding. Geen rust, je kunt je niet terug trekken. Niet voor iedereen belangrijk, voor 20% van je werknemers juist wel. Die zijn introvert en functioneren significant minder goed in zo’n omgeving. Of je werkt op een flexplek, nog erger (in mijn ogen dan). Je moet elke dag een werkplek zoeken waar je voor die dag jouw werkplek van kunt maken. Blijf je echter te lang weg, dan mag een ander jouw spullen aan de kant leggen en er zelf gaan zitten. Laat dus vooral die vergadering niet uitlopen en plan er niet 2 achter elkaar, dat zorgt er voor dat je een nieuwe werkplek moet gaan zoeken.

Wat is de reden dat er zo veel ZZP’ers zijn? Het voor jezelf starten is een stressvolle stap vol onzekerheden, ik weet er alles van. Toch levert het ook heel veel op. En het geeft je de vrijheid het werk in te delen zoals jij wilt, de dingen te doen die jij leuk vindt en de route te kiezen die voor jou belangrijk is. Ergens is dat de individualisering van de hedendaagse samenleving. En aan de andere kant zie je ook dat deze mensen juist vaak de samenwerking zoeken, sterker worden door de verbinding aan te gaan met andere gelijkgestemden.  Je eigen normen stellen. Je eigen lat ergens leggen waar jij je goed bij voelt, waar jij voor wilt werken.

De basis van de stress die we zo enorm ervaren momenteel ligt zeer zeker  in de hoogte van die lat. Die lat die je voor jezelf of voor anderen ergens hebt gelegd. Waar jij, of anderen aan moeten voldoen. Je moet zoveel, omdat je van jezelf verwacht dat je het kunt. Omdat anderen het van je verwachten. Omdat je niemand in de steek wilt laten. Omdat het goed staat als je het doet. Omdat…

Wat levert het nou eigenlijk op, al dat moeten, die hoge verwachtingen? Wat levert het jou op om deze verwachtingen van jezelf en anderen te hebben? Welke verwachtingen van anderen kun je missen als kiespijn? Wat gaat er gebeuren als je niet aan die verwachtingen gaat voldoen, maar voor jezelf nieuwe verwachtingen maakt, die voor jou realistisch zijn en waar jij je goed bij voelt?

Hoe hoog leg jij de lat? Te hoog zodat je er met pijn in je buik mee bezig bent en je afvraagt of het wel haalbaar is? Hoog genoeg zodat je jezelf blijft uitdagen naar een nieuw doel? Niet hoog genoeg, zodat het makkelijk haalbaar is maar ook geen uitdaging meer is?

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *