In vervolg op mijn vorige blog moest ik nog een vraag beantwoorden. Hoe hoog leg ik de lat zelf? En wat doet dat met me?

Mijn lat lag heel lang veel hoger dan ik kon waarmaken. Deels door omstandigheden in mijn leven die ervoor zorgden dat ik keuzes ging maken die belangrijk waren.. voor mijn kinderen, voor onderdak, voor.. nou ja, alles en iedereen behalve ik. Ik wilde dat het goed ging met mijn kinderen en zorgde dat zij met de (in mijn ogen) juiste rugzak de wereld in konden (nee, ik ben geen curlingmoeder J). Dat zorgen hield ook in dat ik hard werkte voor een dak boven ons hoofd, eten op de plank en de mogelijkheid voor de kinderen om te sporten en/of een andere hobby uit te oefenen. En dat hield weer in dat ik werkte om mijn geld te verdienen. Ik werkte niet omdat het mijn passie was, al vond ik het werk wel leuk, laat daar geen misverstand over zijn. Mijn wensen voor en eisen aan mezelf kon ik daardoor niet invullen en dat liet ik lang voortbestaan. Er waren wel rustmomenten in mijn leven. Periodes dat het goed leek te gaan. Dat bleken altijd voorbodes van een nog turbulenter tijd. En als het zo rustig was, was ik rusteloos. Want ik was gewend aan de drukte, het harde werken, het moeten vechten.  Achteraf kan ik wel zeggen dat ik van burn-out gegadigde naar bore-out gegadigde switchte. Mijn lat lag veel te hoog en dat heeft zich natuurlijk gewroken. Ik kwam definitief in een burn-out terecht. En achteraf werd het mijn collega’s ook pas duidelijk dat het een burn-out was die mijn gedrag veroorzaakte.

 Wat deed die diagnose met mij?

Ik was van de ene op de andere dag niet meer de persoon die ik dacht te kennen. Ik reageerde totaal anders dan ik ooit van mezelf had gezien. Ik kan wel zeggen dat dit best een angstige ervaring was. Jezelf in de spiegel aankijken en wel een bekend gezicht zien, maar niet meer het gevoel hebben dat je weet wie dat is. Heel raar. Zonder dat ik enige energie had voor mezelf of wat dan ook, moest ik wel gaan vechten om mezelf weer terug te vinden. Gelukkig had ik ergens nog een piepklein potje staan dat me door de eerste tijd heen hielp, tot ik weer energie ging opbouwen en aan mezelf kon gaan werken. Weer beslissingen kon nemen die hout sneden. Mezelf in de spiegel kon aan kijken om mezelf te vertellen dat ik het voortaan echt anders ging doen, want ik wilde nooit meer terug naar hoe het was.

En die keuzes hebben mij weer doen vechten. Ik ging weer een lat neerleggen. Langzamerhand hoger en hoger. Maar nu een lat voor mezelf, voor mijn eigen ambities en wensen. Om mijn eigen leven te kunnen leiden, niet dat van iemand anders. En dat maakt ook dat elke stap die ik maak om die lat te bereiken nu heel anders voelt dan vroeger.

Ik kies er nu bewust regelmatig voor om uit mijn comfortzone te stappen. Het zelfstandig ondernemerschap is eigenlijk een grote UNcomfortzone. Ik doe zoveel vaker dingen die ik nooit eerder gedaan heb. Waar ik misschien best tegenop zie, of die ik wel eng vind, maar die ik toch doe. Want ik wil verder komen. En ik wil dat gevoel achteraf hebben: Yess, ik heb het toch maar gedaan! Een van die stappen was om een pitch te geven. Een die beoordeeld werd en beluisterd door een groep mensen. Ik ging dat doen, terwijl ik altijd liever op de achtergrond blijf. Nu stond ik op de voorgrond, kreeg ik alle aandacht en stond in het middelpunt van de belangstelling. Inwendig bibberend. En ik maakte het mezelf nog moeilijker door op het laatste moment ook mijn pitch, die ik al een dag geoefend had, overboord gooiend en uit de losse pols vanuit mijn gevoel te gaan vertellen. Wat was ik blij dat ik klaar was. Dat was mijn uitdaging en ik had het gedaan. Toen bleek aan het eind van de avond dat ik de beste pitch had gegeven. Ik had wat gewonnen. Geen idee wat, want daar was ik helemaal niet mee bezig geweest. Het bleek een volgende mooie uitdaging te zijn. Een promo werd me aangeboden en dat betekende weer in de belangstelling staan, voor een nog veel groter publiek. Innerlijk bibberend en uiterlijk rustig heb ik me erop voorbereid. Om vervolgens me ineens heel ontspannen te voelen bij de opnamen zelf. Weer een brug over gewandeld. Weer een stap dichter bij mijn eigen lat. En wat een gevoel geeft dat. WOW!

Als ik deze spanningen vergelijk met de stress van vroeger, is deze stress heel anders. Het levert mij persoonlijk elke keer iets op en dat geeft energie. Energie voor de volgende stap, energie om dingen te doen, beslissingen te nemen waar ik zelf gelukkig van word.

Een burn-out is niet leuk. Ik weet het uit eigen ervaring. Een burn-out geeft je wel de kans om met hard werken een 2.0 versie van jezelf te worden. En die versie gun ik iedereen! Helaas heb je soms zo’n pittig leerpad nodig om er te komen.

Ik gebruik deze levenservaring samen met mijn stresscounselling, opleiding tot Master Burn-out Coach en mijn kennis in het onderwijs om leerkrachten te helpen om stress te voorkomen, of zo te verminderen dat het geen negatieve stress meer is. Leerkrachten die burn-out zijn gegaan, kan ik goed begeleiden naar herstel.

Merk je herkenning na het lezen van mijn verhaal? Wil je meer informatie voor jezelf, of misschien voor een collega waarvan je vermoed dat deze teveel stress heeft? Neem gerust contact op.

2 Reacties

  1. Marieke

    Zo herkenbaar, alle ballen in de lucht houden en doe er nog maar een setje ballen bij, want die rust is niet goed, want stel je voor dat…

  2. Anne Quanjer

    Ja precies, en zo loop je jezelf heel hard voorbij.

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *