Is dat echt nodig, om dat apart te benoemen?

Ja. Het is gebleken dat HSP’ers andere eisen (moeten) stellen aan hun werk en werkplek om goed tot hun recht te komen. Als daaraan voldaan wordt zijn het hele gemotiveerde werknemers die dan ook veel minder gevoelig zijn voor stress en burn-out.

Hoogsensitieven (HSP’ers) worden snel overprikkeld, dus werken in een kantoortuin met alle geluiden, indrukken en langslopende mensen overprikkelt al snel. Dat betekent dat ze snel vermoeid raken en geen energie krijgen uit het werk, maar vooral energie kwijt raken.

Als je een HSP’er vraagt hoe het met die ene collega gaat, weet hij/zij daar het antwoord op. Want dat zijn signalen die enorm snel opgepikt worden. Gaat het goed met iemand dan zal de HSP’er zich ook een stuk beter voelen. Is iemand verdrietig dan is de HSP’er onbewust veel daarmee bezig en met de vraag hoe hij kan helpen.

Vraag je een HSP’er hoe het met hem/haar gaat, dan is dat een veel lastiger vraag om te beantwoorden. Vaak weet een HSP’er dat niet goed, omdat de emoties van anderen overgenomen worden, waardoor de eigen emoties ondersneeuwen.

Wat betekent het voor een werkgever om een HSP’er in dienst te hebben?

Je hebt een zeer betrokken en loyale medewerker, een die het werk netjes, afgerond, en volledig aanlevert. Een die wel tijd nodig heeft om dat werk zo aan te leveren. Een die beetrokken is bij de andere medewerkers. En een medewerker die veel uren maakt om te zorgen dat alles prima in orde is.

De keerzijde is dat deze medewerker hierdoor gemakkelijk teveel stress kan krijgen of zelfs burn-out kan gaan. Die medewerker verliest zich in details de ook moeten kloppen, in controleren of er geen fouten gemaakt zijn, in ook al het andere aangeboden werk op dezelfde manier te willen doen maar daarvoor niet binnen de reguliere werktijden uit komt.

HSP’ers functioneren vaak beter als ze een adviserende rol hebben en er voldoende tijd is voor hun taken. Meestal zijn ze niet degenen die vragen om een betere stoel, een rustiger werkplek of zachter licht (minder prikkels) omdat ze niet tot last willen zijn, waardoor ze juist meer overprikkeld raken. Het gevoel om niet goed genoeg te zijn en faalangst zijn ook belangrijke valkuilen. En dus zal de HSP’er steeds doorgaan, pauze’s overslaan en niet even tussendoor tot rust komen. Stress en burn-out liggen dan om de hoek. Ze voelen zich niet gelukkig in een kantoortuin, of bij een bedrijf met hoge werkdruk of waar targets gehaald moeten worden.

Ze floreren juist wel in een dienstverlenend of adviserend beroep.

HSP’ers zullen zich het beste voelen uit de drukte. Zeg maar aan de rand van een organisatie. In de luwte. Of ze starten een eigen bedrijf. Daarmee kunnen ze de ultieme invloed uitoefenen op het werk. De valkuilen zijn dan onder andere te veel werken, tunnelvisie, jezelf vergeten. En dan ligt stress en burn-out opnieuw op de loer.

Hoe ik dit weet?

Na lang gewerkt te hebben voor geld, zekerheden, een dak boven mijn hoofd, kwam ik er achter waarom ik me nooit thuis voelde bij bedrijven. Waarom het was dat ik niet gehoord werd door leidinggevenden, terwijl ik toch echt slimme tips had (volgens mij dan hè).

Ik bleek in het bovenstaande plaatje te passen: HSP’er ten voeten uit.

Ik zat vrijwel altijd op de verkeerde werkplek met inzichten die ik niet kon uiten omdat ik niet op het niveau werkte waarop dat geaccepteerd werd. Dat was frustrerend. En had ik er lak aan en uitte ik mijn inzichten toch, dan was ik al snel op zoek naar de volgende baan.

Of ik kreeg een workload die zo breed was dat ik het overzicht kwijt raakte. Want ik wilde én alles én goed doen. En dat is gedoemd te mislukken. Zeker als alles gisteren af moest.

Werken in een kantoortuin ( ik noem het al zo als je met meerderen op een kamer zit) is afleidend. Emoties van anderen voel ik goed aan en toentertijd kon ik me daarvoor niet afsluiten. Dat kwam dan ook nog eens door het werk heen als afleider.

Bij mij eindigde dit in een burn-out. En de zoektocht naar mezelf en waar mijn plekje op de wereld was waar ik me wél thuis voelde, waar ik wél mezelf kon zijn en een leuke werkplek zou hebben.

Gelukkig komt na zo’n einde een nieuw begin, met vallen en opstaan. Ik startte in mijn huidige beroep van coach/counsellor. En dat was thuis komen. Werken voelt niet als werken, maar als hobby die energie geeft. En dat gun ik iedereen!

Daar kwam ook het inzicht dat het leven vooral gebaseerd is op kennis, kunde en niet op voelen, ervaren. En daar werd de missie geboren om zowel HSP’ers als werkgevers hiervan bewust te maken. Ik ben er van overtuigd dat het leven een stuk aangenamer, rustiger, minder stressvol is als we “andersom” gaan denken. Ik ben er van overtuigd dat de HSP’er zich daarbij veel beter voelt, en dat de werkgever dit ook zal merken zonder dat het ten koste gaan van omzet e.d. Sterker nog, ik ben er van overtuigd dat het omzetverhogend kan werken en verzuimverlagend is.

Maar ik ben niet alleen loopbaancoach voor HSP’ers. Ik werk ook graag als loopbaancoach voor Hoogbegaafden. Hoe dat zit?

Dat staat in mijn volgende blog.

Klinkt de bovenstaande informatie jou bekend in de oren en zou je wel eens willen overleggen?

Neem dan contact met mij op voor een gratis call van 15 minuten.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *