Sayte (niet haar echte naam) kwam naar mij toe omdat ze haar baan niet meer leuk vond.

Ze kreeg geen voldoening, geen leuk uitdagend werk en haar collegae begrepen haar niet en omgekeerd.

Ze voelde zich verloren.

Terwijl we samen het eerste gesprek aan gingen, bekroop mij al het gevoel dat ze misschien wel hoogbegaafd was. Toen ik daar naar vroeg, keek ze me aan of ze water zag branden. Zij? Hoogbegaafd? Haha, echt niet. Zo slim was ze niet hoor, was haar overtuiging.

Hoogbegaafdheid is echter niet alleen het IQ

Er zit zoveel meer aan vast. Want heel vaak zijn HB’ers ook HSP’ers, al lijkt dat niet zo. Nerd is eerder een woord dat in mensen opkomt. En dat komt doordat er een bijzondere combinatie in deze mensen verenigd is: heel goed cognitief zijn, maar ook heel gevoelig op het emotionele vlak.

Terug naar Sayte. Ik stelde haar een aantal vragen over zaken die HB’ers vaak in de praktijk tegen komen: over verveling, kunnen leren (veel HB’ers hebben geen of heel weinig diploma’s), snel denken, kunnen samenwerken en de soort taken die ze had.
En ik heb haar zelf op onderzoek uit gestuurd, want dat is wat een HB’er ook nodig heeft. Die wil iets niet van een ander aannemen zonder daar zelf gedegen onderzoek naar te hebben gedaan. De vragen die ik stelde hadden al wel vanalles in werking gezet.

De volgende afspraak kwam ze erop terug. Sayte durfde het nog niet hardop te zeggen, maar tot haar verwondering paste ze heel erg goed in de beschrijving. Ook merkte ze dat ik goed in de gaten had dat ze mij uitprobeerde: snapte ik echt wel wat ze bedoelde? Kon ik haar echt wel helpen? Prikte ik door haar “standaard”verhaal heen? Dit gebeurt bij heel veel HB’ers en ik was erop voorbereid.

Door eerst te focussen op Sayte zelf en het laten ontdekken van HB zijn, is bij haar al heel veel in werking gezet qua loopbaanbegeleiding. Ook dit is kenmerkend voor een HB’er, want die rent al associerend in hinkstapsprong van stap 1 naar 10 naar 35 naar..
Het is wel zaak om te kijken of de conclusies kloppen, want in dit geval gaat het niet om cognitie, maar om de affectieve kant. Een kant waar HB’ers moeite mee kunnen hebben. Of die ze wel kunnen bedenken, maar minder gemakkelijk kunnen toepassen.

Het verdere traject met Sayte ging snel

En zo gaat dat met iemand die snel begrijpt en grote stappen kan maken. Ze had zelf eigenlijk al bedacht wat er niet klopte aan het werk voor haar en hoe/of ze dat kon veranderen naar wat ze wél wilde. Haar conclusie was dat ze op zoek ging naar ander, heel ander werk.
Een stap die ik erg snel vond, omdat ze dit niet met de werkgever had overlegd “want die begrijpt het toch niet, want hij begrijpt me nooit”. En daar zat dus nog een pijnpunt: hoe je iets duidelijk maakt zodat de ander jou begrijpt.

Zoals mijn zoon als kleuter al had: die praatte niet, die communiceerde en hij had nooit ruzie maar een conflict. Zo had Sayte hetzelfde. Het niveau waarop zij een gesprek voert en de snelheid waarmee zij denkt en gevolgtrekkingen maakt, gecombineerd met de gevoeligheid die zij heeft (de HSP kant van haar die nog zorgde dat ze zich onzeker voelde en zichzelf op de achtergrond zette ten koste van zichzelf), maakten dat zij en haar werkgever/collegae vrijwel constant langs elkaar heen praatten (of communiceerden 🙂 ). Het leren om op de juiste manier haar boodschap te brengen en verduidelijking te vragen waar zij het niet begreep en vooral verduidelijking te geven waar nodig (dus checken of ze begrepen werd) hielpen haar om het gesprek aan te gaan met de werkgever.

Het was fijn geweest als er op dat moment een andere, beter passende functie, beschikbaar was geweest.

Maar nee, dat lukte niet. En Sayte ging op zoek naar de baan waar ze wél op haar plek was. En waar ze al over had nagedacht.
Ze las zich grondig in op bedrijven en hun functies, keek tot welk werk zij zich aangetrokken voelde en bedacht zelf wat ze daarvoor dan eventueel nog moest doen.
Binnen vier maanden had ze een nieuwe baan. Een baan waarin ze haar structurele nieuwsgierigheid kwijt kon, waar ze redelijk autonoom aan het werk kon en deadlines minimaal waren. Dat paste echt bij haar.

 Een traject met een HB’er kan erg snel gaan, aangezien ze snelle denkers zijn en met weinig informatie al weer op stap kunnen om de volgende stap(pen) uit te denken en alvast actie te ondernemen. Wat bij hen vooral aandacht nodig heeft is het leren kennen van de eigen plek in de organisatie en de eigen inbreng in wat dwars zit. Een rustig traject is niet aan hen besteed. Je moet kunnen meedenken in de stappen die zij zetten en alleen uitdagen, vragen stellen en remmen waar nodig om nieuwe invalshoeken bloot te leggen. De blinde hoeken dus eigenlijk aan te stippen. De rest komt vaak vanzelf op gang.

Sayte bleef nog wel even bij mij, om alle nieuw ontdekte kanten aan zichzelf te integreren in de nieuwe vrouw die ze zich voelde. En ook omdat ze wilde kunnen sparren over wat ze tegenkwam op het werk zodat ze tijdig kon ingrijpen.

N.B. Ietwat generaliserend, maar het komt echt veel voor: Een HB’er zal je op de proef stellen.

Kijkt of hij/zij je om de tuin kan leiden. Of je mee kunt in de denkwijze en niet te foppen bent. Ben je dat wel, dan zal de HB’er vooral daarop reageren en niet bezig zijn met het eigen traject. Dat traject wordt dan geboycot omdat je niet de juiste combinatie bent met deze cliënt.
De oorzaak is net als bij anderen: angst. Angst om wat je tegenkomt, wat je over jezelf leert, wat je allemaal moet veranderen. De HB’er uit het echter vaak op deze manier. Het is dus belangrijk dat je als coach weet waar je op moet letten.
Ik heb zelf ook coaches om de tuin geleid. Eigenlijk gaat dat automatisch. Een standaard afweerreactie, zelfs als ik vrijwillig/op eigen initiatief naar deze coach toe stapte. Tot ik de coach tegenkwam die daar doorheen prikte. En toen ging ik eindelijk stappen maken in mijn ontwikkeling in plaats van mezelf saboteren.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Sayte (niet haar echte naam) kwam naar mij toe omdat ze haar baan niet meer leuk vond. Ze kreeg geen voldoening, geen leuk uitdagend werk en haar collegae begrepen haar niet en omgekeerd. Ze voelde zich verloren.

Terwijl we samen het eerste gesprek aan gingen, bekroop mij al het gevoel dat ze misschien wel hoogbegaafd was. Toen ik daar naar vroeg, keek ze me aan of ze water zag branden. Zij? Hoogbegaafd? Haha, echt niet. Zo slim was ze niet hoor, was haar overtuiging.

Hoogbegaafdheid is echter niet alleen het IQ

Er zit zoveel meer aan vast. Want heel vaak zijn HB’ers ook HSP’ers, al lijkt dat niet zo. Nerd is eerder een woord dat in mensen opkomt. En dat komt doordat er een bijzondere combinatie in deze mensen verenigd is: heel goed cognitief zijn, maar ook heel gevoelig op het emotionele vlak.

Terug naar Sayte. Ik stelde haar een aantal vragen over zaken die HB’ers vaak in de praktijk tegen komen: over verveling, kunnen leren (veel HB’ers hebben geen of heel weinig diploma’s), snel denken, kunnen samenwerken en de soort taken die ze had.
En ik heb haar zelf op onderzoek uit gestuurd, want dat is wat een HB’er ook nodig heeft. Die wil iets niet van een ander aannemen zonder daar zelf gedegen onderzoek naar te hebben gedaan. De vragen die ik stelde hadden al wel vanalles in werking gezet.

De volgende afspraak kwam ze erop terug. Sayte durfde het nog niet hardop te zeggen, maar tot haar verwondering paste ze heel erg goed in de beschrijving. Ook merkte ze dat ik goed in de gaten had dat ze mij uitprobeerde: snapte ik echt wel wat ze bedoelde? Kon ik haar echt wel helpen? Prikte ik door haar “standaard”verhaal heen? Dit gebeurt bij heel veel HB’ers en ik was erop voorbereid.

Door eerst te focussen op Sayte zelf en het laten ontdekken van HB zijn, is bij haar al heel veel in werking gezet qua loopbaanbegeleiding. Ook dit is kenmerkend voor een HB’er, want die rent al associerend in hinkstapsprong van stap 1 naar 10 naar 35 naar..
Het is wel zaak om te kijken of de conclusies kloppen, want in dit geval gaat het niet om cognitie, maar om de affectieve kant. Een kant waar HB’ers moeite mee kunnen hebben. Of die ze wel kunnen bedenken, maar minder gemakkelijk kunnen toepassen.

Het verdere traject met Sayte ging snel

En zo gaat dat met iemand die snel begrijpt en grote stappen kan maken. Ze had zelf eigenlijk al bedacht wat er niet klopte aan het werk voor haar en hoe/of ze dat kon veranderen naar wat ze wél wilde. Haar conclusie was dat ze op zoek ging naar ander, heel ander werk.
Een stap die ik erg snel vond, omdat ze dit niet met de werkgever had overlegd “want die begrijpt het toch niet, want hij begrijpt me nooit”. En daar zat dus nog een pijnpunt: hoe je iets duidelijk maakt zodat de ander jou begrijpt.

Zoals mijn zoon als kleuter al had: die praatte niet, die communiceerde en hij had nooit ruzie maar een conflict. Zo had Sayte hetzelfde. Het niveau waarop zij een gesprek voert en de snelheid waarmee zij denkt en gevolgtrekkingen maakt, gecombineerd met de gevoeligheid die zij heeft (de HSP kant van haar die nog zorgde dat ze zich onzeker voelde en zichzelf op de achtergrond zette ten koste van zichzelf), maakten dat zij en haar werkgever/collegae vrijwel constant langs elkaar heen praatten (of communiceerden 🙂 ). Het leren om op de juiste manier haar boodschap te brengen en verduidelijking te vragen waar zij het niet begreep en vooral verduidelijking te geven waar nodig (dus checken of ze begrepen werd) hielpen haar om het gesprek aan te gaan met de werkgever.

Het was fijn geweest als er op dat moment een andere, beter passende functie, beschikbaar was geweest.

Maar nee, dat lukte niet. En Sayte ging op zoek naar de baan waar ze wél op haar plek was. En waar ze al over had nagedacht.
Ze las zich grondig in op bedrijven en hun functies, keek tot welk werk zij zich aangetrokken voelde en bedacht zelf wat ze daarvoor dan eventueel nog moest doen.
Binnen vier maanden had ze een nieuwe baan. Een baan waarin ze haar structurele nieuwsgierigheid kwijt kon, waar ze redelijk autonoom aan het werk kon en deadlines minimaal waren. Dat paste echt bij haar.

 Een traject met een HB’er kan erg snel gaan, aangezien ze snelle denkers zijn en met weinig informatie al weer op stap kunnen om de volgende stap(pen) uit te denken en alvast actie te ondernemen. Wat bij hen vooral aandacht nodig heeft is het leren kennen van de eigen plek in de organisatie en de eigen inbreng in wat dwars zit. Een rustig traject is niet aan hen besteed. Je moet kunnen meedenken in de stappen die zij zetten en alleen uitdagen, vragen stellen en remmen waar nodig om nieuwe invalshoeken bloot te leggen. De blinde hoeken dus eigenlijk aan te stippen. De rest komt vaak vanzelf op gang.

N.B. Ietwat generaliserend, maar het komt echt veel voor: Een HB’er zal je op de proef stellen.

Kijkt of hij/zij je om de tuin kan leiden. Of je mee kunt in de denkwijze en niet te foppen bent. Ben je dat wel, dan zal de HB’er vooral daarop reageren en niet bezig zijn met het eigen traject. Dat traject wordt dan geboycot omdat je niet de juiste combinatie bent met deze cliënt.
De oorzaak is net als bij anderen: angst. Angst om wat je tegenkomt, wat je over jezelf leert, wat je allemaal moet veranderen. De HB’er uit het echter vaak op deze manier. Het is dus belangrijk dat je als coach weet waar je op moet letten.
Ik heb zelf ook coaches om de tuin geleid. Eigenlijk gaat dat automatisch. Een standaard afweerreactie, zelfs als ik vrijwillig/op eigen initiatief naar deze coach toe stapte. Tot ik de coach tegenkwam die daar doorheen prikte. En toen ging ik eindelijk stappen maken in mijn ontwikkeling in plaats van mezelf saboteren.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *