Al eerder schreef ik waarom ik het belangrijk vind om loopbaancoaching apart te organiseren voor HSP’ers (en HB’ers, maar daarover later meer).

Ik zal daarom een casus beschrijven van een van mijn cliënten.

 Deze cliënte, ik zal haar Cleo noemen, zat al langere tijd niet goed in haar vel.

Het werk dat ze had, was wel leuk, niet fantastisch. En ze wist dan ook niet zeker of ze op de goede plek zat. Ook vond ze het lastig om te bepalen wat ze dan wél wilde, want er waren zoveel leuke beroepen, opleidingen en mogelijkheden!

Tot zover niets anders dan elke cliënt die binnen komt.

Cleo wist wél wat ze niet wilde. Nooit meer in een kantoortuin, want het was zó lastig om je te concentreren. De hele dag hoorde ze gesprekken van anderen. Aan de ene kant was dat heel fijn, want zo wist ze precies wat er gebeurde op de afdeling. En was ze altijd op de hoogte.

Maar daardoor was ze ook altijd op de hoogte van alle privé dingen van collega’s. 

Nou ja, eigenlijk was ze dat toch al, want ze kon het meteen zien aan iemand als die niet goed in zijn vel zat. Zij was altijd de eerste die dat merkte. En dan had ze geen rust tot ze gesproken had met diegene, en had gekeken of ze ergens kon helpen. Ach, vaak kwam diegenen zelf al naar haar toe om te praten. Dat was fijn, dat ze zo vertrouwd werd. 

Het betekende ook dat ze daardoor minder tijd had voor haar werk. En dat moest ook af. Daardoor werkte ze regelmatig in de pauzes door. En ook in de avond thuis deed ze de laptop nog regelmatig open om wat te doen. Want ja, het werk moest de volgende dag toch af zijn. Vaak verloor ze zich dan nog weer in het werk en bleef ze checken en controleren of ze het wel goed deed en of het werk dat ze afleverde wel helemaal goed was.

Drie dingen, die leidden tot een burn-out. Niet het werk doen waar je hart helemaal ligt, afgeleid worden door alle emoties etc van anderen en het eigen werk perfect willen afleveren binnen de deadline. Deze combinatie van dingen, zijn kenmerkend voor een HSP’er. Dus ging ik checken met Cleo of zij ook HSP is. Ja dus. Uit de test kwam dat zij een introverte HSP’er is.

We zijn daarom de nadruk eerst gaan leggen op het leren wat HSP inhoudt. Hoe je daar mee om gaat en waar de leuke kanten van HSP zijn (want daar zijn er een boel van!). 

Zodra Cleo daar beter inzicht in had en begreep wat het voor haar betekende konden we gaan kijken naar hoe dit past bij haar werk. Hoe kan ze, met haar nieuw verworven kennis, kijken naar het werk dat ze doet en of dit nog bij haar past. 

Ze leerde gebruik maken van haar intuïtie en leerde daarop te vertrouwen. Daardoor ging ze meer vanuit gevoel dan vanuit verstand leven. Iets dat heel belangrijk is voor HSP’ers. Want juist dat vanuit verstand leven, dat eigenlijk heel onnatuurlijk is voor hen, is hetgene waardoor zij in een burn-out kunnen raken. 

Rekening houdend met de HSP kant van Cleo konden we toen het loopbaan-gedeelte gaan starten van de coaching.

Cleo leerde dat ze haar werk nog steeds heel leuk vond en eigenlijk niet weg wilde. Maar.. er waren wel wat voorwaarden voor haar om te kunnen blijven. Zoals een werkplek waar ze zich kon terugtrekken, meer opdrachten die minder gebonden zijn aan een deadline. Ze bedacht daar zelf oplossingen voor die ze moest gaan bespreken met haar werkgever. Dat gesprek hebben we samen voorbereid. 

In dat gesprek zou Cleo ook aangeven wat zij van zichzelf verwachtte zodat ze het werk beter kon blijven volhouden. Zo moest zij bijvoorbeeld leren om perfectie los te laten. Goed is goed genoeg. Dat was best nog een uitdaging voor haar, maar met wat simpele hulpmiddelen leerde ze daar al steeds beter mee om te gaan. En ze moest leren om zichzelf af te sluiten voor alle persoonlijke zaken van haar collega’s als ze aan het werk was, die haar steeds maar afleidden van het werk en haar energie wegzogen. Door zichzelf te aarden en te zorgen dat ze voldoende momenten nam om even te relaxen (dus écht pauze’s nemen, tijd nemen om koffie te halen zonder haast). 

Het gesprek met de werkgever ging goed. De angst die Cleo daarvoor had, was ongegrond en zat meer in haarzelf dan in hoe de werkgever is. De ideeën die Cleo aandroeg werden bekeken en met respect besproken. En uiteindelijk werden haar ideeën met kleine aanpassingen ook toegepast. Cleo kon zelfs twee dagen gaan thuiswerken, waarbij ze dan de taken die een deadline hadden mooi kon afronden met haar volle aandacht. De re-integratieperiode werd gebruikt als testperiode en tijdens deze testperiode kon dan nog finetuning plaats vinden zodat ze, eenmaal weer arbeidsgeschikt, vol in de nieuwe werksetting aan de slag kon.

Nu, een jaar later, zijn werkgever en werknemer heel tevreden over hoe het gaat. 

Cleo is ondertussen wel verder gegaan met haar persoonlijke ontwikkeling en is steeds beter in staat om ook op kantoor goed te functioneren. Ze kan haar HSP kenmerken positief inzien in plaats van het gevoel te hebben dat het haar hindert. Haar werkgever heeft haar werkzaamheden samen met haar in de loop van het jaar aangepast om zo haar talenten vol te benutten.  

N.B. Veel mensen met HSP komen in een burn-out terecht. Sterker nog, vaak is de burn-out het begin van het ontdekken van HSP. Het spreekt vanzelf dat je als loopbaancoach hetzij samen moet werken met een burn-out coach, hetzij ook goed onderlegd moet zijn in burn-out om te begrijpen hoe iemand weer kan re-integreren op de eigen werkplek of in 2e spoor.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *